هنگامی که خداوند آسمان‌ها را با این عظمت آفرید، زمانی که گیاهان، جانواران و اشیاء بیشماری را خلق کرد، برای آفرینش هیچکدام خودش را تحسین نکرد. اما زمانی که خلقت انسان به پایان رسید، فرمود: «آفرین بر پروردگاری که بهترین خلق کننده‌هاست.» (سوره مومنون-14) و به این امر هم بسنده نکرد و به تمام فرشتگان حتی برترین آن‌ها مانند جبرائیل و میکائیل دستور داد که به انسان سجده کنند (حجر-30). دلیل این همه احترام به انسان چیست؟ و منشا عظمت او کجاست؟ خداوند جواب این سوال را در قرآن اینگونه بیان می‌کند:

 
«از روح خود در او دمیدم» (حجر-29) سپس خداوند تمام اسماء الهی را به انسان آموخت (بقره-31) و بدین دلایل بود که انسان تقدس و برتری یافت و سجده ملائک بر او واجب شد.
انسان موجودی بسیار عظیم و نامحدود است و قدرتی خداگونه دارد. امیر مومنان حضرت علی(ع) عظمت انسان را اینگونه وصف می کند: «خداوند دو چیز را بسیار عظیم آفرید: یکی آسمان را و از آسمان عظیم‌تر انسان را آفرید» پس انسان با توکل به خدای متعال و استفاده از نیروهای عظیمش قادر به حل تمام مشکلات خود خواهد بود