درخت

به صدای آن حشره که کوچکتر از باد است

گوش کن

بادبادک که مُرد

 باد او را به زمین گذاشت

بادبادک که مُرد

درخت شدم

گِرِهی میان زمین و هوا

... ثابت

برای خودم

تنها آسمان بود  the sky was that without window

تنها آسمان بود که پنجره نداشت the only sky was without window

از روی همه سقف ها گذشت  passed over all the roof

پرنده ها  هزار همهمه ترینها the birds the birds thousands and thousands

گیج کوچیدند از سرما the most uproar the giddy birds decamped from the cold

سرما زلال می بارید the cold the limpid come down

در صورتم the cold the limpid come down on my face

On my face

در صورتم که آسمان بود  that the sky was but

و پرنده نمی خواست the bird doesn’t want

ثابت

ستاره سنگی

مثل صخره ای سنگی در میان دریایم

ناگزیر امروزم دل به راه فردایم

نه پرنده ای دارم نه پری دریایی

آه مرغ بی دریا یک جزیره تنهایم

در خیال من گاهی تپه های مرجانی

دخترانه می خندند پشت سر به رویایم

دود پیپ یک کشتی دست یک مسافر کو

تا تکان دهد من را با امید می آیم

از پس هزاران مَد باز پُست دریایی

نامه ای نیاورده از کسی به دنیایم

شیشه های بسیاری روی ذهن من مانده

تا نبینم آن او را در خودم که پیدایم

آسمان شبی مهتاب یک پرنده نازل کن

یک ستاره سنگی شکل من که اینجایم

ثابت

نفس

ای سُرمِه کشِ چشمِ ترِ بچّه پری ها   تا چند بخوانیم تو را در سحری ها

تا چند بخوانیم که از رقص نمانند      بی صف شده گان خونجگران دورو بری ها

هی روز شمردیم شمردیم به انگشت  بی شِکوه در این بی کسی و دربه دری ها

گفتیم نمازی به مراد تو بخوانیم         ما بین عشاء معرکۀ جلوه گری ها

زیباست که در موسِمِ انگور بیایی        ما را بدهی باده ای از خون جگری ها

تاول زده غضروف دو زانوی صبورم      در هرولۀ تازه به دنبال پری ها

آوازه اش افتاده به این شهر می یایی     دیدند تو را مردم صحرا کَپَری ها

باشد تو بیایی نفسی تازه بگیریم            تا باد چنین باد از این خوش خبری ها

ثابت